گفت آن حضرت به من كه بردار از جاى جولان او خاك و در چشمت كن ، من همچنين كردم پس نديدم رمدى در باقى عمر ، و به درستى كه رسول خدا ( ص ) فرمود : اى « بلال » بگير ظرفى را كه در او آب باشد و بشوى دستهاى او را و روى او را و جمع كن آن را و بياور پيش من . پس چون آوردم او را ، به من داد و فرمود بپاش بر او ، پس پاشيدم بر او ، باز آمد از آن بيهوشى و هشيار شد از آن مستى كه داشت پس گرفت حضرت علىّ بن ابى طالب عليه السّلام بازوى او را و در پيش حضرت رسول ( ص ) بداشت . پس آن حضرت فرمود : يا « حارثه » كجا بودى ؟ گفت در نزد پروردگارم . فرمود : چگونه رسيدى ؟ . گفت : پست شد در من حجابى كه پوشيده بود و برداشته و مكشوف شد از من پرده‌اى كه افتاده بود بر من و معاينه شد ميان من و علّام الغيوب ، پس جولان كردم جولانى و استيفا « 305 » كرد مرا حقّ تعالى از روى يارى و مشهود ساخت مرا حقّ جلّ و علا و نمود مرا رنگها . - توهّم نرود به آنكه اين معاينه به چشم ظاهر است بلكه ديدن به چشم قلب است - پس انشاد كرد و گفت « حسّان بن ثابت » « 306 » كه از شعرا و فصحاى مشهور است اين اشعار را كه مضمونش اين است : دلهاى عارفين را چشمهاست كه

--> - بود . ده سال قبل از هجرت در مدينه به دنيا آمد و در كودكى مسلمان شد و به خدمت پيغمبر ( ص ) درآمد و تا ارتحال آن حضرت خدمتكار وى بود سپس به دمشق و بصره رفت و عمر دراز يافت و در سال 93 ه . ق درگذشت . . ( نقل بتلخيص از دهخدا بنقل از اعلام زركلى ) . ( 305 ) - چيزى را به تمامى آن گرفتن ( 306 ) - از فصيح‌ترين شعرا و مديحه‌سرايان دوران صدر اسلام بود و عمرى بس دراز يافت « محدّث قمى » در « تحفة الأحباب » عمر او را يك‌صد و بيست سال دانسته و وفات او را به سال 54 هجرى نگاشته است صاحب « تحفة الاحباب » مىگويد . . اشعار او در غزوات و منقبت امير المؤمنين ( ع ) و هجو مشركين بسيار است . . . روايت است كه حضرت رسول ( ص ) در حقّ اشعار او كه در هجو . مشركين قريش گفته فرموده است : لهذا اشدّ عليهم من وقع النّبل : اين اشعار بر دشمنان از زخم خدنگ كارىتر است . . .